1-8
Paul son səyahətinə çıxdı. İki vəziyyət onun ürəyini sevindirməli idi: birincisi, bir qəribin Paula qarşı mehriban, xeyirxah münasibəti. Çünki bütün səyahət zamanı Roma yüzbaşısı Yuli ona qarşı təkcə nəzakətlə deyil, həm də səmimiyyətlə və diqqətlə davranırdı. O, zabitləri imperatorla əyalətlər arasında əlaqə rolunu oynayan, xüsusi bir dəstədən — Avqust alayından idi. Belə olan halda, Yuli böyük təcrübəyə və əla xarakteristikaya malik olmalı idi. Çox güman, Paul və Yuli bir-birini cəsur insan kimi tanıdılar. İkincisi, Aristarxın sədaqəti Paulu ruhlandırırdı. Güman edilir ki, Aristarx Paulu yalnız onun qulu kimi müşayiət edə bilərdi. Görünür, Aristarx Pauldan ayrılmaqdansa, onu qulu kimi müşayiət etməyi üstün tutmuşdu. Onun sədaqəti sonsuzdur.
İlk liman Sidon idi. Daha sonra gəmi Likiyadakı Mira limanına getməli idi. Amma səyahət şəraiti əlverişli deyildi. İlin bu vaxtında qərb küləkləri çox əsirdi. Onlar yalnız Kipr adasını dövrə vuraraq sahil boyunca dolambac yolla Miraya çata bildilər. Likiyanın Mira limanında Romaya gedən İsgəndəriyyə gəmisi tapdılar. Çox güman, həmin gəmi taxıl daşıyırdı. Çünki Misir İtaliyanın taxıl anbarı kimi xidmət edirdi. Xəritəyə baxsaq, görərik ki, gəmi necə böyük bir dövrə vurmalı olub. Çünki güclü qərb küləkləri ona qısa marşrutla getməyə imkan vermirdi. Uzun günlər davam edən küləklə mübarizədən sonra gəmi Kritin külək tutmayan tərəfinə və Gözəl Limanlar adlanan körfəzə girdi.
9-20
Şübhəsiz ki, gəmidə olan ən təcrübəli səyyah Paul idi. Burada qeyd olunan oruc — yəhudilərin Kəffarə Günüdür və həmin il oktyabrın birinci yarısına düşmüşdü. O dövrün təcrübəsinə əsasən, oktyabrda gəmi səyahəti riskli, noyabrda isə tamamilə qeyri-mümkün sayılırdı. Unutmayaq ki, qədim gəmilərdə naviqasiya alətləri — nə sekstant5, nə də kompas var idi. Qaranlıq və buludlu havada gəminin olduğu yeri və istiqaməti müəyyən etmək mümkün deyildi. Paul tövsiyə etdi ki, qışı Gözəl Limanlar körfəzində keçirsinlər. Amma artıq bildiyimiz kimi, gəmi İsgəndəriyyədən Romaya taxıl yükü ilə gedirdi. Gəminin sahibi, yəni onun podratçısı taxıl daşımaqla məşğul idi. Son söz gəmidəki yüzbaşının idi. Maraqlıdır ki, həbsdə olan Paul şurada öz fikrini bildirə bilirdi. Lakin Gözəl Limanlar yaxşı liman deyildi və yaxınlıqda gəmi heyətinin qışı keçirə biləcəyi böyük şəhər yox idi. Buna görə də yüzbaşı Paulun məsləhətini rədd etdi və gəmi sahibinin Finiksə qədər sahil boyu üzmək təklifini qəbul etdi. Çünki Finiks daha əlverişli liman idi və şəhərə yaxın yerləşirdi. Gözlənilmədən əsən cənub küləyi onun fikirlərini dəstəklədi. Lakin çox keçmədi ki, şimal-şərqdən fırtına qopdu. Onlar gəmini idarə edə bilməsələr, digər gəmilərin aqibətini yaşaya bilərdilər: külək və güclü dalğalar onları aparıb Şimali Afrika sahillərindəki qumluğa atacaqdı. Bu vaxt onlar yedək kimi daşıdıqları qayığı gəminin içərisinə saldılar ki, qayıq su ilə dolmasın və ya gəminin kənarına çırpılmasın. Sonda bütün ehtiyat tədarüklərini dənizə atdılar. Buludlar günəşin və ulduzların üzünü örtmüşdü. Buna görə də onlar harada olduqlarını bilmirdilər və xilas ümidlərini itirmişdilər.
21-26
Gəmi çıxılmaz vəziyyətə düşdü. Adətən, taxıl daşıyan gəmilərin ölçüləri kifayət qədər böyük olurdu. Onların uzunluğu qırx metrə, eni on bir metrə, suya oturma dərəcəsi isə on metrə qədər idi. Lakin onların fırtınalı havada çox böyük çatışmazlıqları var idi: onların burnu və dal tərəfi, demək olar ki, eyni idi. Yeganə fərq arxa tərəfin qaz boynu şəklində yüksəlməsi idi. Onların müasir dövrdəki kimi sükanı yox idi. Lakin arxa tərəfdə sağ və sol olmaqla iki böyük avarla idarə olunurdu. Buna görə də gəmini idarə etmək çox çətin idi. Bundan əlavə, onların yalnız bir dirəyi, papirusdan və ya tikişli dərilərdən hazırlanmış böyük kvadrat yelkənləri var idi. Belə yelkənlə, təbii ki, küləyə qarşı üzə bilməzdilər. Amma ən pisi o idi ki, iri yelkənli bu tək dirək güclü külək zamanı gəminin taxta arakəsmələrində böyük gərginlik yaratdı, bunun nəticəsində onlar bir-birindən ayrılıb gəmini batırmağa başladı. Bunun qarşısını almaq üçün gəmi heyəti gəmini kəndirlərlə bağladı. Bu o deməkdir ki, trosları gəminin dibinin altından keçirib, gəmini bağlama kimi bağlayaraq bucurqadlarla göyərtədə möhkəm bərkitdilər. Onların necə bir təhlükə ilə üz-üzə qaldığını təsəvvür etmək çətin deyil. Burada heyrətamiz bir şey baş verdi: Paul gəmiyə komandanlıq etdi — məhbus kapitan oldu, çünki yalnız o, cəsarətini qoruya bilmişdi.
Deyirlər ki, ingilis tədqiqatçısı Hemfi Cilbertin səyahətlərindən birində gəminin heyətini qorxu bürümüşdü. Onlar qorxurdular ki, dumana və tufana qərq olub onlara yaxın olan dünyadan uzaq düşəcəklər. Buna görə də Cilbertdən geri qayıtmasını istədilər. Cilbert isə onlara belə cavab verdi: «Mən quruda olduğu kimi dənizdə də Allaha yaxınam». Başqalarının ürəyi qorxuya düşsə də, Allah adamı cəsarətini heç vaxt itirmir.
27-38
Bu vaxt onlar gəmiyə nəzarəti itirmişdilər: gəmi Adriatik dənizinin dalğalarına qərq olmuşdu. Gəminin harada olduğunu heç kim bilmirdi. Birdən qaranlıqda uzaqdan sahilə çırpılan dalğaların səsini eşitdilər. Gəminin sürüşməsini yavaşlatmaq və qaranlıqda görünməyən qayalara çırpılmamaq üçün arxa tərəfdən lövbərlər atdılar. Bu zaman Paul yenidən kapitanlığı üzərinə götürdü. Dənizçilər gəmidə təkbaşına qayıqla üzməyə çalışdılar. Təbii ki, qayığa iki yüz yetmiş altı nəfəri yerləşdirmək mümkün deyildi. Paul onları dayandırdı. Dənizçilər ya hamı ilə birlikdə ölməli, ya da hamı ilə birlikdə xilas olmalı idi. Sonra isə olduqca maraqlı bir səhnə baş verdi. Paul hər kəsə yemək yeməyi təklif etdi. O, Allahdan görüntülər alsa da, eyni zamanda çox praktik insan idi. Buna görə də Paul Allahın Özündən asılı olanı yerinə yetirəcəyinə şübhə etmirdi. O, həm də insanlardan özlərindən asılı olan hər şeyi etməyi tələb edirdi. Paul «fikirləri Allaha qarışdığından yer üzündəkiləri unudanlar»dan deyildi. O, ac insanların zəif olduğunu bildiyi üçün hamını bir yerə yığıb onlara yemək təklif etdi.
Hadisələri oxuyanda adamda elə təəssürat yaranır ki, insanlar sanki fırtınanın ortasında qəribə şəkildə sakit dayanmışdılar. Allah adamı ümidini itirən insanları ruhlandırdı ki, onların taleyi Allahın əlindədir.
Bəşəriyyət üçün ən böyük faydanı çətin şəraitdə sakitliyini qoruyan və bununla da başqalarında əminlik yaradan insanlar verir. Paul məhz belə bir adam idi. Hər bir məsihçi digər insanlar ümidsizliyə qapılanda mətanətli və güclü olmalıdır.
39-44
Bu hissə bir daha Roma zabitinin nəcibliyini və iradəli xarakterini göstərir. Mühafizəçilər bütün məhbusları öldürmək istəyirdilər ki, onlara sahilə üzmək imkanı veriləndə heç kim qaça bilməsin. Bu niyyətlərinə görə mühafizəçiləri qınamaq olmazdı. Çünki Roma qanunlarına görə məhbus qaçanda onun cəzasını mühafizəçi çəkməli olurdu. Lakin Paulun həyatını xilas etmək istəyən zabit bu qərarı ləğv etdi, bununla da bütün məhbusların həyatını xilas etdi. Beləliklə, bu gərgin hekayə rahat nəfəs almaqla bitir. Gəmidəki hər kəs Paulun sayəsində xilas olur.