1-16
Bu hissdə hekayənin tempi sürətlənir. Paul Yerusəlimə yaxınlaşdıqca fırtınanın yaxınlaşması da hiss olunur. İki məqam açıq-aydın görünür:
1) Paul onu Yerusəlimdə nəyin gözləməyindən asılı olmayaraq, ora getməkdə qətiyyətli idi. Surdakı şagirdlərin və Qeysəriyyədə Aqab peyğəmbərin xəbərdarlıqları açıq-aydın şəkildə fəlakətdən xəbər verirdi. Lakin Paulu seçdiyi yoldan heç nə döndərə bilməzdi. İspaniya vətəndaş müharibəsi zamanı mühasirəyə alınmış şəhərlərdən birinin qarnizonu təslim olmağa hazır idi, amma şəhərin müdafiəçilərindən biri dedi: «Diz üstə yaşamaqdansa, ayaq üstə ölməyi üstün tuturam». Paul məhz belə düşünürdü.
2) Maraqlıdır ki, Paul hara gedirdisə, onu məsihçi icması qarşılayırdı. Əgər Paulun dövründə bu, belə idisə, bizim dövrümüzdə daha çox tətbiq olunur. İmanlı Cəmiyyətinə mənsub olan insanın ən böyük imtiyazlarından biri odur ki, o, hara getsə, qoşula biləcəyi həmfikir insanlardan ibarət bir cəmiyyət tapır. İmanlı Cəmiyyətinin böyük ailəsinə mənsub olan insanın bütün dünyada dostları var. Aqab peyğəmbər maraqlı insandır. Yəhudi peyğəmbərlərinin özünəməxsus bir adəti var idi: əgər sözlər peyğəmbərliyin mənasını kifayət qədər aydın şəkildə ifadə etmirdisə, onu hərəkətlə təqdim edirdilər. Əhdi-Ətiqdə bunun çoxlu nümunələri var (Yeşaya 20:3.4; Yeremya 13:1-11; 27.2; Yezekel 4; 5:1-4; 1Padşahlar 11:29-31).
17-26
Paul Yerusəlimə gələndə İmanlı Cəmiyyəti bir problemlə üzləşdi: Yerusəlimdəki imanlı cəmiyyətinin rəhbərləri inandılar ki, Allah Paulun həyatında, həqiqətən, böyük işlər görüb. Lakin Yerusəlimdə belə bir şayiə yayılmışdı ki, guya Paul yəhudiləri Qanundan və əcdadlarının imanından dönməyə çağırır. Amma Paul bunu heç vaxt etməmişdi. Düzdür, o, yəhudi qanunlarının bütpərəstlər üçün məcburi olmadığını deyirdi. Ancaq heç vaxt yəhudiləri əcdadlarının adətlərindən döndərməyə çalışmamışdı. İmanlı Cəmiyyətinin rəhbərləri Paulun yəhudi adət-ənənələrinə sadiqliyini sübut edə biləcək bir yol tapdılar. İcmada nəziri əhdini boynuna götürən dörd adam var idi. Həmin nəziri əhdi Allahın xeyirxahlığına minnətdarlıq əlaməti olaraq verilirdi. Bu əhdə əsasən otuz gün ərzində ətdən və şərabdan imtina edilir, saç kəsilmirdi. Bəzən əhdin sonuncu yeddi günü Məbəddə keçirilirdi. Bundan sonra müəyyən qurbanlar təqdim edilməli idi: günah qurbanı — birillik quzu, ünsiyyət qurbanı — qoç, taxıl təqdimi — buğda unundan hazırlanmış və yağda bişmiş bir səbət mayasız çörək, yandırma qurbanı və içmə təqdimi. Sonda təqdimlərlə birlikdə saçlar kəsilib, qurbangahda yandırılmalı idi. Bütün bunlar böyük xərc tələb edirdi. İnsan işini bir kənara qoyub, qurban üçün hər şeyi almalı olurdu. Belə bir nəziri əhdi çoxları üçün əlçatmaz idi. Ona görə də imkanlı şəxs belə bir nəziri əhdi edən adamın xərclərini üzərinə götürürdüsə, bu, Allaha məqbul sayılırdı. Pauldan dörd nəfərin nəziri əhdinin xərclərini ödəməyi xahiş etdilər, o da razılaşdı. Bununla o, hamıya göstərə bildi ki, Qanuna əməl edir.
Lakin bütün bunlar, şübhəsiz ki, Paulun xoşuna gəlmirdi. Onun üçün belə adətlər mənasını itirmişdi. Yalnız əsl böyük insan öz istək və fikirlərini İmanlı Cəmiyyətinin işinə tabe etdirə bilər. Bəzən güzəştə getmək zəifliyin yox, qüdrətin əlamətidir.
27-36
Amma elə oldu ki, güzəştə getmək problemə səbəb oldu. Əllinci gün bayramı idi. Yerusəlimə dünyanın hər yerindən yəhudilər toplaşmışdılar və orada Asiyadan olan yəhudilər də var idi. Onlar Paulun onlara necə səmərəli xidmət etdiyini bilirdilər. Onlar Paulu şəhərdə Trofimlə birlikdə görmüşdülər. Çox güman, onlar Trofimi tanıyırdılar. Nəziri əhdindən irəli gələn problemlər Pauldan tez-tez Məbədə getməyi tələb edirdi. Yəhudilər elə zənn etdilər ki, Paul Trofimi özü ilə Məbədə aparır. Trofim isə bütpərəst idi və bütpərəstlərin Məbədi ziyarət etməsi ağır cinayət sayılırdı. Yəhudiliyi qəbul edən bütpərəstlər yalnız bütpərəstlər üçün olan həyətə girə bilərdilər; bütpərəstlərin həyətini qadınların həyətindən ayıran səddə üzərində belə yazılmış lövhələr var idi: «Heç bir əcnəbi Məbədin ətrafındakı hasarın o tərəfinə keçə bilməz. Bu qaydanın pozulmasına görə ölüm cəzasının məsuliyyətini həmin şəxs özü daşısın». Hətta romalılar bu xəbərdarlığa o qədər ciddi yanaşırdılar ki, yəhudilərə bu cinayətə görə ölüm cəzası təyin etmək və həyata keçirmək hüququ vermişdilər. Asiyadan gələn yəhudilər isə Paulu Qanunu pozmaqda, seçilmiş xalqı təhqir etməkdə və Məbədi murdarlamaqda ittiham etdilər. Onlar kütləni məhkəməsiz cəzalandırmaya və Paulu öldürməyə qızışdırdılar. Məbədin şimal-qərb küncündə Böyük Hirod tərəfindən tikilmiş Antoni Qülləsi yerləşirdi. Böyük bayram günlərində gərgin şəraitdə hər an iğtişaş yaranacağını gözə alaraq, həmin sarayda min döyüşçüdən ibarət bir koqorta yerləşdirilmişdi. Roma hökuməti mülki qaydaya hörmət etməyi tələb edirdi və üsyanı həm onu qaldıran əhalinin, həm də buna icazə verən hərbi komandanlığın bağışlanmaz cinayəti hesab edirdi. Baş komandan camaat arasında iğtişaş yarandığını eşidib əsgərlərlə gəldi. Paulun təhlükəsizliyi üçün o, həbs edildi. Onun hər qolu Roma əsgərinə zəncirləndi. Yaranan hay-küydə minbaşı Paulun günahına dair həyəcanlı izdihamdan əsaslandırılmış sübut əldə edə bilmədi. Paul qəzəbli izdihamın arasından qalaya aparıldı. Bu vaxtadək Paul heç vaxt ölümə bu qədər yaxın olmamışdı. Onu qərəzsiz Roma ədaləti xilas etdi.
37-40
Antoni Qülləsi Məbədin daxili həyətlərinə şimal və qərb tərəfdən iki pilləkənlə bağlanırdı. Əsgərlər izdihamın arasından öz kazarmalarına gedəndə Paul heyrətamiz bir təklif etdi. O, minbaşıdan camaatla danışmağa icazə verməsini xahiş etdi. Paul bununla izdihamın gözünün içinə baxmağı lazım bildi. Minbaşı kütlənin öldürmək istədiyi adamın yunanca yaxşı danışdığını eşidəndə təəccübləndi. Təxminən eramızın 54-cü ilində bir misirli sadəlövh insanlardan ibarət izdihamı Zeytun dağına apardı və onlara şəhərin divarlarının uçacağını vəd etdi. Romalılar misirlinin ardıcıllarının öhdəsindən tez gəldilər, lakin misirlinin özü yoxa çıxdı. Minbaşı Paulu geri qayıdan üsyançı misirli zənn etdi. Həmin misirlinin davamçıları vətənlərinin azadlığı uğrunda fəaliyyətlərini terror üzərində quran millətçilər idi. Onları «xəncərdar», «xəncər çəkənlər» adlandırırdılar, çünki paltarlarının altında xəncər gəzdirirdilər. Onlar izdihamın içində gəzişir, fürsət düşən kimi hücum edirdilər. Paul özünü təqdim edəndə, minbaşı başa düşdü ki, Paul hər kim olsa da, üsyançı qatil deyil. Buna görə ona danışmağa icazə verdi. Danışmağa hazırlaşarkən Paul camaata işarə edərək susmağı xahiş etdi. Təəccüblüsü odur ki, izdihama tam sükut çökdü. Paulu öldürməyə hazır olan kütlənin susqunluğu Paulun şəxsiyyətinin insanlarda yaratdığı təəssüratı göstərir. Əhdi-Cədidin heç bir yerində onun şəxsiyyəti bu qədər aydın açıqlanmır. Həmin anda Allahın Qüdrəti Paula rəhbərlik edirdi.