1-16
Bu məsəl sanki xəyali vəziyyəti təsvir edirmiş kimi səslənir, amma heç də belə deyil. Burada ödəniş üsulu ilə yanaşı, İsraildə ilin müəyyən vaxtlarında tez-tez baş verən bir vəziyyət əksini tapıb. Üzüm sentyabrın ortalarında yetişirdi və daha sonra yağış mövsümü başlayırdı. Əgər yağış yağana qədər məhsul yığılmasaydı, xarab olurdu. Elə buna görə işçi bir saat işləsəydi belə, ağası sevinirdi.
Maaş münasib idi. Dinar və ya dirhəm fəhlənin bir günlük normal əməkhaqqı sayılırdı.
Bazar meydanında dayanan adamlar pulsuz-parasız avaralar deyildi. Bazar meydanları məşğulluq agentliyi rolunu oynayırdı. Adamlar səhər tezdən alətləri ilə meydana gəlir və kimlərinsə onları işə götürməsini gözləyirdilər. Deməli, bazarda dayanan insanlar iş axtarırdılar və axşam saat beşə qədər orada dayanmaları onların buna nə qədər böyük ehtiyacı olduğunu göstərirdi.
Bu insanlar ən aşağı maaşa işləyən muzdlu işçilər, gündəlik fəhlələr idi. Onların həyatı həmişə tükdən asılı vəziyyətdə olurdu. Qullar və qulluqçular bir növ çalışdıqları ailəyə məxsus idilər. Onlar qrup şəklində birlikdə olurdular. Onların taleyi ailənin taleyindən asılı olaraq dəyişə bilərdi. Lakin adi vaxtlarda aclıq təhlükəsi yox idi. Muzdlu işçilərin həyatı isə belə deyildi. Onların heç bir qrupa bağlılığı yox idi. Onlar tamamilə pul qazanmaqdan asılı idilər. Onlar çox vaxt ac-yalavac yaşayırdılar. Gördüyümüz kimi, gündəlik qazancları bir dinar idi. Əgər onlar bir gün işsiz olsaydılar, onda uşaqları ac qalacaqdı. Çünki bu pula heç kim heç nə saxlaya bilməzdi. Gün ərzində işsiz qalmaq onlar üçün fəlakət idi.
Məsəldəki vaxt günün normal vaxtı idi. Yəhudilər üçün gün səhər saat 6-da — günəş çıxanda başlayır və vaxt həmin andan axşam saat 6-ya qədər, yəni növbəti gün rəsmi olaraq başlayana qədər hesablanırdı. Səhər saat 6-dan hesablasaq, üçüncü saat səhər saat 9-a, altıncı saat günortaya, on birinci saat axşam saat 5-ə düşürdü. Bu məsəl bizə yağışlar başlamazdan əvvəl təcili olaraq üzüm yığmaq lazım gələndə istənilən yəhudi kəndinin və ya şəhərinin bazarında baş verə biləcək hadisələrin aydın mənzərəsini göstərir.
Montefiore bu məsəli məsəllərin «ən böyüyü və ən gözəllərindən biri» adlandırır. Bəlkə bu məsəlin haqqında danışılan vaxt əhatə dairəsi məhdud olub. Lakin özlüyündə bu, məsihçi həyatının mahiyyətinə toxunan həqiqəti ehtiva edir. Biz təhlilimizə onun orijinal, nisbətən məhdud mənası ilə başlayırıq.
Bu, müəyyən mənada şagirdlərə xəbərdarlıq idi. İsa sanki onlara deyirdi: "Sizə Məsihçi Cəmiyyətinə və Məsihçi qardaşlığına çox erkən daxil olmaq imtiyazı verilib. Başqaları daha sonra gələcək və siz onlardan əvvəl məsihçi olduğunuz üçün xüsusi fəxri ad və xüsusi yer iddia etməməlisiniz. Nə vaxt gəlmələrindən asılı olmayaraq, onların hamısı eyni dərəcədə Allaha əzizdir».
Elə insanlar var ki, uzun müddət imanlı cəmiyyətinin üzvü olduqlarına görə cəmiyyətin onlara məxsus olduğunu və öz iradələrini diktə edə biləcəklərini zənn edirlər. Bu cür insanlar fərqli baxışlara, fərqli fəaliyyətə sahib olan yeni nəslin təsirindən narazıdırlar. İmanlı cəmiyyətində stajın şərəflə heç bir əlaqəsi yoxdur.
Bu, eyni dərəcədə yəhudilərə də xəbərdarlıqdır. Onlar Allahın seçilmiş xalqı olduqlarını bilirdilər və bunu heç vaxt unutmaq istəmirdilər. Buna görə yəhudilər başqa millətlərə yuxarıdan aşağı baxırdılar. Adətən, onlara nifrət edir, xor baxır və yalnız cəhənnəmdə yanmalarını gözləyirdilər. Bu münasibətin Məsihçi cəmiyyətinə keçməsi təhlükəsi var idi. Əgər bütpərəstlər məsihçi məbədinə qəbul edilsəydilər, onlara daha aşağı statuslu insanlar kimi baxılacaqdı.
Bir dəfə bu barədə kimsə belə demişdi: «Tanrının sistemində ən uca millət haqqında məqalə yoxdur». Məsihçilikdə hakim millət, hakim irq deyə bir anlayış yoxdur. Uzun müddət məsihçi olmağımıza baxmayaraq, nisbətən imana gec gələn gənclərdən öyrənəcəyimiz çox şey ola bilər.
Bunlar bu məsəldə əvvəlcədən verilmiş dərslərdir. Amma onda bizim öyrənəcəyimiz daha çox şey var.
Bu məsəldə Allahın təsəllisindən bəhs edilir. İnsanın Allahın Padşahlığına gec və ya tez, gənclik və ya yetkinlik dövründə, hətta ömrünün sonunda daxil olmasından asılı olmayaraq, o, Allah üçün eyni dərəcədə əzizdir. Ravvinlərin belə bir sözü var idi: «Bəziləri Padşahlığa bir saata daxil olur, digərləri isə bütün ömrü boyu çətinliklə ora girirlər». Vəhy kitabında müqəddəs şəhər təsvir edilərkən qeyd olunur ki, onun on iki qapısı var. Şərqdə günəş doğan tərəfdə bir qapı var. İnsan həmin qapıdan ömrünün çiçək açdığı vaxtda səhərə daxil ola bilər. Qərbdə gün batan tərəfdə də bir qapı var. Həmin qapıdan isə insan qocalanda girə bilər. İnsan Məsihə nə vaxt gəlməsindən asılı olmayaraq, Onun üçün eyni dərəcədə əzizdir.
Məgər bizə təsəlli verən bu fikrə daha geniş rakursdan baxa bilmərikmi? Bəzən insan uzun illər yaşayıb, gündəlik işlərini sona çatdırıb, üzərinə düşən tapşırığı yerinə yetirib şərəflə ölür. Bəzən insan gənc ikən — ömrün qapıları onun qarşısında hələ təzə-təzə açılarkən, uğur və nailiyyətlərin qapılarına isə heç çatmamış ölür. Allah onları eyni dərəcədə isti qarşılayacaq, İsa Məsih onların hər ikisini gözləyir və onların heç biri üçün səmavi cəhətdən həyat nə çox tez, nə də çox gec bitir.
Bu məsəldə Allahın sonsuz mərhəmətindən bəhs edilir. Bu məsəldə insan zərifliyinin elementi var.
Bu dünyada işsizliyə görə istedadın, bacarığın məhv olmasından daha faciəli heç nə yoxdur. Məşhur bir müəllim belə demişdi ki, Vilyam Şekspirin pyesləri içərisində ən kədərli sözlər bunlardır: «Otellonun peşəsi bitdi». Bu adamlar bazar meydanında ona görə dayanırdılar ki, onları heç kim işə götürmürdü. Ağa isə öz mərhəmətinə görə onlara iş verdi. Ağa onların boş-bekar qaldığını görməyə bilməzdi.
Bundan başqa, az saat işləyən şəxsin müvafiq olaraq daha aşağı maaş alması tamamilə ədalətli idi. Amma ağa yaxşı bilirdi ki, günə bir dinar böyük pul deyil. O, yaxşı bilirdi ki, işçi evə bir dinardan az gətirsə, evdə arvad və ac uşaqları pərişan və narahat olacaq. Buna görə də ədalətdən yan keçərək, onlara lazım olduğundan çox pul verdi.
Artıq qeyd olunduğu kimi, bu məsəldə hər bir zəhmətkeş insan üçün qayda olan iki böyük həqiqət əksini tapır: insanın işləmək hüququ və görülən işin müqabilində yaşayış minimumu hüququ.
Bu məsəldə Allahın səxavətindən bəhs edilir. Bu insanlar eyni işi görmədilər, lakin hamısı eyni maaş aldılar. Burada iki mühüm dərs var. Birincisi, artıq deyildiyi kimi, «Allah yanında hər bir xidmət şərəflidir». Önəmli olan nə qədər iş görülməsi deyil, hansı niyyətlə görülməsidir. Kimsə bolluğundan çox şey verə bilər və buna görə biz ona minnətdar olacağıq. Amma bir uşaq doğum günü və ya Milad üçün sevə-sevə yığdığı qəpik-quruşu hədiyyə edəndə, dəyəri az olsa da qəlbimizə daha güclü təsir edir. Əlimizdə olan, əlimizdən gələn hər şey — xidmət, iş Allah tərəfindən eyni dərəcədə şərəfləndirilir.
İkinci dərs birincidən daha vacibdir. Allah hər şeyi Öz lütfünə, Öz mərhəmətinə görə verir. Biz Allahın bizə verdiklərini heç vaxt qazana bilmərik. Biz buna layiq deyilik. Allah bizə nə verirsə, ürəyinin xeyirxahlığından, qəlbinin böyüklüyündən verir. Allahın bizə verdiyi hər şey ödəniş, mükafat deyil, hədiyyədir, mərhəmətdir.
Bu məsəldə ən mühüm məqam ondan ibarətdir ki, işin mahiyyəti bizim ona olan münasibətimizdən, onu hansı ruhda etməyimizdən asılıdır. Məsəldəki işçilər iki qrupa bölünür. Birinci qrup ağa ilə razılığa gələnlərdir. Onlar ağa ilə müqavilə bağlayaraq «Bizə bu qədər pul versən, işləyərik» deyənlərdir. Davranışlarından aydın olur ki, onlar öz işlərinin müqabilində mümkün qədər çox pul əldə etməyə çalışırdılar. Amma ağanın sonradan işə çağırdığı şəxslərlə müqavilə bağladığı haqqında heç nə deyilmir. Onlar yalnız işləmək və pul qazanmaq üçün fürsət axtarırdılar və zəhmət haqqını ağanın ixtiyarına buraxmışdılar.
İlk növbədə maaşını düşünən insan əsl məsihçi deyil. Peter soruşdu: "Bunun müqabilində nə alacağıq?" Məsihçi Allaha və qardaşlarına sevinc hissi ilə xidmət edir. Ona görə də birinci sonuncu, sonuncu isə birinci olacaq. Bu dünyada böyük mükafat alan çox insan Səmavi Səltənətdə çox aşağı yerdə olacaq. Çünki onlar yalnız mükafatı düşünüblər. Dünya standartlarına görə yoxsul olan çox insan Allahın Padşahlığında böyük olacaq. Çünki onlar heç vaxt mükafat xəyalı ilə yaşamayıblar, işin gətirdiyi həzz və xidmətin gətirdiyi sevinc üçün çalışıblar. Məsihçi həyatının paradoksu ondadır ki, mükafata can atan hər kəs onu itirəcək, mükafatı unudan isə onu tapacaq.
17-19
Budur, İsa Məsih şagirdlərinə artıq üçüncü dəfə xəbərdarlıq edir ki, O, əzab-əziyyət çəkəcək (Matta 16,21; 17:22,23). Luka və Mark həvari qrupunun əhval-ruhiyyəsində gərginlik olduğunu və gələcək faciənin qabaqcadan xəbər verildiyini göstərmək üçün hekayəyə öz ştrixlərini əlavə edirlər. Mark deyir ki, İsa təkbaşına qabaqda gedirdi, şagirdlər isə qorxurdular (Mark. 10:32-34). Onlar nə baş verdiyini anlamasalar da, Onun daxilində gedən mübarizəni hiss edə bilərdilər. Luka da deyir ki, İsa On iki şagirdini yanına çağıraraq, nə baş verəcəyi barədə onlarla müzakirə aparmağa çalışdı (Luka 18:31-34). Burada qaçılmaz faciənin son aktına doğru ilk qəti addım atılır. İsa əziyyət çəkmək və Çarmıxda ölmək üçün şüurlu şəkildə Yerusəlimə gedir.
İsanı gözləyən əzab bədənin, əqlin və ruhun iztirabı idi. O, baş kahinlərin və ilahiyyatçıların əlinə verilməli idi. Bu, qəlbin iztirabı idi. O, dostları tərəfindən tərk ediləcək, Ona ölüm hökmü çıxarılacaqdı. Romalılar Onu təhqir edəcək, Onu ələ salıb üzünə tüpürəcəkdilər — bu, alçaldılma və təhqirdən əziyyət çəkmək idi. O qamçılanacaqdı. Dünyadakı bir neçə işgəncəni Roma qamçıları ilə müqayisə etmək olardı. Bu, fiziki ağrının əzabı idi. Nəhayət, O, Çarmıxa çəkiləcəkdi. Bu, ən əzablı ölümdür. İsa, sanki bu dünyanın bütün fiziki, mənəvi və ruhi əzablarını Öz üzərinə götürmüşdü.
Bu Onun söylədiklərinin heç də hamısı deyildi. Çünki O, sözlərini Dirilmə haqqında inamlı bəyanatla bitirir. Əzab pərdəsi arxasında Onu izzət zühuru — Çarmıxa çəkildikdən sonra tac, məğlubiyyətdən sonra qələbə və ölümdən sonra həyat gözləyirdi.
20-28
Bu hissədə biz şagirdlərin dünyəvi şöhrətpərəstliyinin necə təzahür etdiyini görürük. Matta və Markın Müjdələrində bu hadisənin təsviri arasında kiçik fərq var. Markın Müjdəsi 10:35-45-də bu xahişlə Yaqub və Yəhya, Mattanın Müjdəsində isə onların anaları İsaya yaxınlaşır.
Bu istək üçün onların təbii səbəbi ola bilərdi. Çox güman ki, Yaqub və Yəhya İsanın yaxın qohumları idi. Matta, Mark və Yəhyanın Müjdələrində Çarmıxın yanında duran qadınların siyahısı göstərilib. Gəlin bu siyahıya bir daha nəzər salaq.
Matta siyahını belə verir: Məcdəlli Məryəm, Yaqub ilə Yusifin anası Məryəm və Zavdayın oğullarının anası… (Matta 27:56).
Markda: Məcdəlli Məryəm, kiçik Yaqubun və Yusifin anası Məryəmlə Şalomit… (Mark 15:40)
Yəhyada: İsanın anası, anasının bacısı, Klopanın arvadı Məryəm və Məcdəlli Məryəm… (Yəhya 19:25).
Məcdəlli Məryəmin adı hər üç siyahıda çəkilir. Yaqub və Yusifin anası Məryəm Klopanın arvadı Məryəmlə eyni qadın olmalıdır. Buna görə üçüncü qadın üç fərqli şəkildə təsvir olunur. Mattada o, Zavday oğullarının anası, Markda Şalomit, Yəhyada İsanın anasının bacısı kimi adlandırılır. Buradan belə nəticəyə gəlmək olar ki, Yaqubun və Yəhyanın anası Şalomit adlandırılırdı və o, İsanın anasının bacısı idi. Bu isə o deməkdir ki, Yaqub və Yəhya İsanın xalası oğlanları idi. Yəqin, onlar elə zənn edirdilər ki, yaxın qohumluq münasibəti onlara Allahın padşahlığında xüsusi yerə malik olmaq səlahiyyəti verir.
Bu, Əhdi-Cədidin ən əhəmiyyətli hissəsindən biridir. O, üç istiqamətə işıq saçır. Birincisi, şagirdlərə. Bu hissə bizə onlar haqqında üç şey deyir, onların şöhrətpərəstliyindən danışır. Şagirdlər hələ də şəxsi mükafat haqqında düşünürdülər. Şagirdlər İsanın onlara möhtəşəm həyat bəxş etməsini istəyirdilər. Hər kəs bilməlidir ki, əsl böyüklük hökmranlıqda yox, xidmətdədir və böyüklüyə görə dəyər ödəməlisən.
Bütün bunlar şagirdlərin xeyrinə olmasa da onların xeyrinə danışan çox şey var. Başqa heç bir hadisə onların İsaya olan sarsılmaz imanını bu qədər aydın şəkildə göstərmir. Onların bu xahişlə İsaya müraciət etdikləri vaxta diqqət yetirin: İsa Məsih bir neçə dəfə Çarmıxa çəkiləcəyini elan etmiş, bütün ab-hava faciəli xəbərlərlə dolmuşdu. Buna baxmayaraq, şagirdlər Padşahlıq haqqında düşünürdülər. Alatoranlıq dünyada belə, şagirdlər qələbənin İsa ilə olacağı fikrindən əl çəkmədilər. Bütün şərait adamın əleyhinə olanda da, vəziyyət çıxılmaz görünəndə də, məsihçi həmişə bu sarsılmaz nikbinliyə sahib olmalıdır.
Bundan əlavə, burada şagirdlərin sarsılmaz sədaqəti göstərilir. Şagirdlərə qarşıda onları iztirab kasası gözlədiyi barədə açıq-aydın deyilsə də, geri dönmək onların ağıllarından belə keçmirdi. Şagirdlər həmin acı kasadan içməyə hazır idilər. İsa Məsihlə bilikdə qələbə çalmaq üçün Onunla birlikdə əzab çəkmək lazım gəlirdisə, onlar bu əzabı tamamilə qəbul etməyə hazır idilər.
Şagirdləri mühakimə etmək asandır, lakin onların şöhrətpərəstliyinin əsasında dayanan iman və sədaqətləri unudulmamalıdır.
İkincisi, bu hissə məsihçinin həyatına işıq salır. İsa dedi ki, Onun izzətini Onunla bölüşmək istəyən hər kəs Onun kasasından içməlidir. Bu nə kasası idi? İsa bu sözlərlə Yaqub və Yəhyaya müraciət etmişdi. Lakin həyat onlarla tamamilə fərqli şəkildə davrandı. Yaqub bütün həvarilər arasında şəhid kimi ölən ilk şəxs idi (Həvarilərin İşləri 12:2). Onun üçün kasa şəhidlik idi. Yəhya isə qocalığını Efesdə yaşamış və təxminən yüz yaşında təbii səbəblərdən ölmüşdür. Onun kasası uzun illər ərzində İmanlı Cəmiyyətinin paklığı üçün daim mübarizə aparmaq və qayğı çəkməkdən ibarət idi.
Məsihçi üçün kasanın həmişə qısa, kəskin, sərtləşmiş şəhidlik mübarizəsi olduğunu düşünmək tamamilə yanlışdır. Kasa bütün gündəlik qurbanları, gündəlik mübarizələri, kədəri, məyusluqları və göz yaşları ilə birlikdə məsihçi həyatının ayrılmaz bir parçası ola bilər. Bir dəfə qurbangah və şum arasında seçim qarşısında qalan öküz təsvirli Roma sikkəsi tapılmışdı. Həmin sikkənin üzərində "Hər ikisinə hazırdır" yazısı vardı. Buğa həm qurbangahda ən yüksək qurbanlıq anına, həm də tarlada şumla uzun müddət işləməyə hazır olmalı idi. Məsihçilər üçün tək bir kasa yoxdur; biri kasasını bir anda, digəri isə bütün məsihçi həyatı boyu içə bilər. Kasanı içmək — Məsihin bizi hara aparmasından asılı olmayaraq, Onu izləmək deməkdir. Kasanı içmək — həyatın bizi hansı vəziyyətlə üz-üzə qoymasından asılı olmayaraq, Ona oxşamaq deməkdir.
Üçüncüsü, bu hissə İsaya işıq salır. O bizə Öz xeyirxahlığını göstərir. İsanın heyrətamiz cəhəti odur ki, O, heç vaxt səbrini itirmədi və qəzəblənmədi. Sonda O dedi ki, bu adamlar və onların anaları hələ də yer üzündəki padşahlıqda mövqe tutmaq arzusundadırlar. Lakin İsa onların tərəddüdlərinə, korluğuna görə qəzəblənmir və ya heç nə öyrənə bilmədiklərinə görə ümidsizliyə qapılmır. Nəzakətlə, rəğbət və məhəbbətlə, heç əsəbiləşmədən onları həqiqətə yönəltməyə çalışır.
Burada Onun səmimiyyəti göstərilir. İsa əmin idi ki, Onun Özü də, davamçıları da acı bir kasadan içəcəklər. O, bunu deməkdən çəkinmədi. Heç kim deyə bilməz ki, aldadıldığına və ya yoldan çıxarıldığına görə İsanın ardınca gedib. Çünki İsa insanlara deyirdi ki, həyat tacla bitsə də, əsl mahiyyəti Çarmıx daşımaqdır.
Bu hissə Yaqub və Yəhyanın Ona sadiq qaldığını göstərir. Əslində, onlar öz şöhrətpərəst niyyətində yanılmışdılar; onlar bəzən kor olur, yanlış fikir və təsəvvürlərə malik olurdular. Amma İsa onları heç vaxt ümidsiz qoymadı. O bilirdi ki, vaxtı çatanda onlar kasadan içəcəklər və Ona sadiq qalacaqlar. Özümüzə nifrət etsək də, xor baxsaq da bu həqiqəti unutmamalıyıq: İsa bizi sevir. İsa məsihçiyə etibar edir.
Təəccüblü deyil ki, Yaqub və Yəhyanın xahişi qalan şagirdləri də həyəcanlandırdı. Onlar başa düşmürdülər ki, İsanın xalası oğulları olsalar belə, bu iki qardaş niyə onlardan üstün olmalıdırlar. Şagirdlər qardaşların üstünlük tələbi irəli sürmələrinə icazə verildiyini belə başa düşmürdülər. İsa bunu başa düşdü və onlara məsihçi imanının əsasını təşkil edən sözlərlə xitab etdi: «Dünyada böyük olan başqaları üzərində hökmranlıq edən, bir kəlmə və ya əlinin bir işarəsi ilə çox şeyi hərəkətə gətirə biləndir. Bu dünyada öz yoldaşları ilə birlikdə olan Roma prokuratoru qulluqçuları ilə birlikdə olan şərq hökmdarları var. Dünya onları böyük hesab edir. Amma Mənim davamçılarım arasında böyüklüyün yeganə əlaməti xidmətdir. Böyüklük başqalarına nəyisə əmr etmək deyil, başqasına xidmət etməkdir və xidmət nə qədər böyükdürsə, bir o qədər şərəfdir". İsa bu sözlərlə bir növ dərəcə təyin edir: «Aranızda kim böyük olmaq istəyirsə, sizin qulunuz olsun; kim sizdən birinci olmaq istəyirsə, sizə qul olsun». Budur, məsihçi inqilabı. Bu, dünya standartlarının tamamilə dəyişməsi, həyatda yeni reytinq şkalasının tətbiq edilməsidir.
Qəribədir ki, dünya instinktiv olaraq bu yeni normaları qəbul etdi. Dünya yaxşı bilir ki, hörmətli insan öz qardaşlarına xidmət edəndir. Dünya səlahiyyətli birinə hörmət edəcək, pərəstiş edəcək, hətta bəzən ondan qorxacaq da. Lakin dünya sevən insanı sevəcək. Gecə-gündüz istənilən vaxt gedib xəstəyə kömək edən, onu xilas edən həkim, öz quzularına xidmət edən rahib, fəhlə və qulluqçularının həyatına və problemlərinə diqqət göstərən müdir, hər zaman qapısını döyə biləcəyimiz və vaxtını aldığımızı bizə heç vaxt hiss etdirməyən insan hamının sevdiyi insandır. Belə insanlarda hamı instinktiv olaraq İsa Məsihi görür.
Böyük yapon məsihçisi Toyohiko Kaqava ilk dəfə məsihçiliklə tanış olanda elə hiss etdi ki, məsihçilik onu əsir alır. Bir dəfə o, belə dedi: "Allahım, məni Məsih kimi et!" Vərəm xəstəliyindən əziyyət çəksə də Məsih kimi olmaq üçün xarabalıqda yaşamağa getdi. Belə vəziyyətdə olan insan hər yerdə yaşaya bilər, amma xarabalıqda yox.
«Məşhur qərarlar» kitabında deyilir ki, Kaqava Tokiodakı gecəqonduda 2x2 metr ölçülü daxmada məskunlaşmışdı. "Birinci gecə ondan yoluxucu qotur xəstəliyi olan bir nəfəri yatağına buraxmağı xahiş etdilər. Bu onun imanının sınağı idi. O, geri dönməyəcəyinə dair qərarından vaz keçəcəkdimi? Xeyr, o, yatağını həmin adamla bölüşdü. Dilənçi ondan köynəyini istədi və aldı. Ertəsi gün o, Kaqavanın pencəyi və şalvarı üçün gəldi və onları da aldı. Kaqava köhnə, cırıq kimonoda qalmışdı. Tokio gecəqondularının sakinləri ona gülürdülər. Amma get-gedə ona hörmət etməyə başladılar. O, leysan yağışın altında dayanıb, öskürə-öskürə təbliğ edirdi: "Allah sevgidir, Allah sevgidir! Sevgi olan yerdə Allah da var!" O, tez-tez yorğunluqdan yerə yıxılır və kobud gecəqondu sakinləri tərəfindən ehtiyatla öz komasına qaytarılırdı».
Kaqava belə yazırdı: "Allah ən aşağı və ən təvazökar mövqe tutanların arasında yaşayır. O, həbsxanada, məhkumlar arasındakı toz yığınları üzərində oturur. O, yetkinlik yaşına çatmayan cinayətkarlar arasında dayanır. O, kasıblar arasındadır, O, xəstələr arasındadır, O, işsiz insanlarla birlikdədir. Ona görə də Allahla görüşmək istəyən insanlar imanlı cəmiyyətinə getməzdən əvvəl həbsxanaya, xəstəxanaya getsin. Müqəddəs Kitabı oxumağa başlamazdan əvvəl dilənçiyə kömək etsin».
Böyüklük də elə ondadır. Dünya bir insanın böyüklüyünü onun idarə etdiyi və sərəncamında olan insanların sayına, intellektual səviyyəsinə və elmi dərəcəsinə, üzvü olduğu komitələrin sayına və ya bank hesabına, yığdığı var-dövlətə görə qiymətləndirə bilər. Amma İsa Məsihin qiymətləndirməsində bunların heç birinin əhəmiyyəti yoxdur. İsa Məsih insanı çox sadə — o, neçə nəfərə kömək edib? deyə qiymətləndirir.
İsa şagirdləri üçün nəzərdə tutduğu işi Özü etdi. O Ona xidmət edilsin deyə gəlməmişdi. O, xidmət etmək üçün gəlmişdi. O, taxt deyil, Çarmıx almağa gəlmişdi. Elə buna görə o dövrün ortodoksal dindarları Onu başa düşə bilmirdilər. Yəhudilər bütün tarixləri boyu Məsihi arzulayıblar. Lakin onların arzusunda olduqları Məsih qalib bir padşah, İsrailin düşmənlərini əzəcək və məhv edəcək, yer üzünün padşahlıqları üzərində səlahiyyətlə hökmranlıq edəcək qüdrətli bir lider olmalı idi. Onlar qalib bir fateh gözləyirdilər, ancaq Çarmıxda asılmış bir adam tapdılar. Onlar Yəhuda qəbiləsindən güclü və qəzəbli bir aslan gözləyirdilər, ancaq Allahın həlim Quzusunu tapdılar.
Alman protestant ilahiyyatçısı Rudolf Bultman yazır: «Məsihin Çarmıxa çəkilməsi ilə yəhudilərin mühakimə standartları və Xilaskarın əzəməti haqqında bütün bəşəri təsəvvürlər sarsıldı». İsa Məsihdə insanlara əziyyət çəkən məhəbbətin və qurban edən xidmətin yeni izzəti və böyüklüyü təqdim edildi. İsa Məsihdə padşahlıq gücü və padşahlıq ləyaqəti yeni məzmun kəsb edirdi.
İsa Öz həyatını belə bir parlaq cümlə ilə yekunlaşdırdı: «Bəşər Oğlu çoxları üçün canını fidyə verməyə gəldi».
Bu nə deməkdir? Bu o deməkdir ki, insanlar qıra bilmədikləri pisliyin hakimiyyəti altında idilər. Günahları onları aşağı çəkir, onları Allahdan ayırır, Ondan uzaqlaşdırırdılar. Onların günahları həm özləri, həm dünya üçün həyatlarını məhv etmişdi, onları Allahdan uzaq salırdı. Fidyə insanın özünü azad edə bilməyəcəyi bir vəziyyətdən azad etmək üçün ödənilən və ya verilən bir şeydir. Buna görə də bu ifadə sadəcə o deməkdir ki, — insanları yenidən Allaha gətirməkdən ötrü İsa Məsihin həyatı və ölümü ödənməli idi.
Fidyənin, ümumiyyətlə, kimə ödənilməsindən söhbət gedə bilməz. Yalnız böyük və heyrətamiz bir həqiqət var ki, İsa Məsih olmadan, Onun xidmət həyatı olmadan, Onun məhəbbətdən doğan ölümü olmadan biz heç vaxt Allahın məhəbbətinə yenidən yol tapa bilməyəcəkdik. İsa insanları Allaha qaytarmaq üçün hər şeyi verdi. Biz qeyd-şərtsiz sevənin izi ilə getməliyik.
29-34
Bu hekayə həyatlarında möcüzə baş verən iki nəfər haqqındadır. Bu, çox mühüm hekayədir. Çünki bu hekayədə Allahın lütfünə nail olan insanların qəlbinin vəziyyəti göstərilir.
Bu iki kor öz vaxtlarını gözləyirdilər. Fürsət düşən kimi ikiəlli ondan yapışdılar. Şübhəsiz ki, onlar İsa Məsihin möcüzəvi gücü haqqında eşitmişdilər. Şübhəsiz ki, bu gücün nə vaxtsa onlara toxunacağını arzulayırdılar. İsa onların yanlarından keçirdi. Əgər onlar İsanın ötüb keçməsinə imkan versəydilər, əllərindəki fürsəti həmişəlik qaçırmış olardılar. Ona görə də onlar əllərindəki fürsətdən istifadə etdilər.
Çox şeyi elə bir anda etmək lazımdır. Yoxsa onlar əbədi olaraq yox olacaq və sonra heç vaxt onlara çatmaq mümkün olmayacaq. Bir çox qərarlar dərhal qəbul edilməlidir, əks halda, bir daha qəbul edilməyəcək. Hərəkət etmək anı gələndə hərəkət etməyəndə, həmin an keçmişə çevrilir. Paulun Areopaq yaxınlığındakı meydanda etdiyi vəzdən sonra afinalılardan bəziləri dedilər: «Bu barədə səndən bir daha eşitmək istəyirik» (Həvarilərin İşləri 17:32). Onlar bunu daha əlverişli fürsət üçün təxirə salırlar, lakin daha əlverişli fürsət bir daha ələ düşmür.
Bu iki kor adamı ruhdan salmaq olmazdı. Camaat onlara susmağı əmr etdi; onlar özləri özlərinə mane oldular. İsraildə ravvinlərin yolda gedərkən öyrətmələri adi hal idi. Təbii ki, bu səs-küydən İsa ilə birlikdə gedənlər Onun nə dediyini eşidə bilmirdilər. Amma bu iki kor adamı heç nə dayandıra bilməzdi; onlar üçün bu, son dərəcə vacib an idi — istər gözləri açılsın, istərsə də kor olaraq qalsınlar, heç nə onları dayandıra bilməzdi.
Çox vaxt belə olur: biz sadəcə olaraq ruhdan düşür və Allahın hüzurunu axtarmaqdan çəkinirik. İsa Məsihi axtarmaqdan yorulmayanlar Onu tapacaqlar.
3. Bu iki kor adamın imanı kamil deyildi. Lakin onlar öz imanlarına uyğun hərəkət etməkdə qərarlı idilər. Onlar «Davud Oğlu» deyə nida edərək İsaya üz tutdular. Bu o deməkdir ki, onlar İsanın Məsih olduğuna inanırdılar. Amma onlar padşahlıq və dünyəvi izzət nöqteyi-nəzərindən İsanın Məsih olduğuna inanırdılar. Onların imanı mükəmməl deyildi. Onlar öz imanlarına uyğun hərəkət etsələr də, İsa onları qəbul etdi.
İman nə qədər qeyri-kamil olsa da, İsa onu qəbul edir.
4. Kor adamlar belə böyük xahiş etməkdən çəkinmədilər. Onlar dilənçi idilər, amma pul yox, göz istəyirdilər.
İsaya istənilən, hətta ən böyük xahişlə də müraciət etmək olar.
5. Bu iki kor adamın ürəyi şükürlə dolub daşırdı. Onlar böyük arzularının həyata keçməsindən sonra, hər şeyi unudub bir kənara çəkilmədilər, İsanın ardınca getdilər.
Amma bir çox insanlar istər mənəvi, istərsə də maddi məsələlərdə istədiklərini əldə etdikdən sonra təşəkkür etməyi belə unudurlar. Nankorluq — iyrənc günahdır. Gözləri açılan bu adamlar Ona sadiq qaldılar. Biz heç vaxt Allahın bizim üçün etdiklərinin əvəzini verə bilmərik, lakin Ona minnətdarlığımızı həmişə hiss edə və ifadə edə bilərik.